Tokyo’daki devasa ama bir o kadar da düzenli kongre merkezine girerken ne kadar heyecanlı olduğumu hatırlamıyorum. Her yerde farklı diller konuşuluyor, insanlar kahvelerini alıp yeni tanıştıkları kişilerle sohbet ediyordu. Sunumlar abartıdan uzaktı. Daha çok yapay zekânın günlük hayatta nasıl kullanıldığına odaklanıyordu ve bu durum bana daha samimi geldi. Bir sunumdan çıkıp diğerine girerken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Hatta aralarda bulduğum bir parça kâğıda, ödünç aldığım bir kalemle kendim için not aldığım birkaç detay bile oldu.
Günün sonunda, teknolojiyle dolu ama bir o kadar da insani geçen bu kongreden aklımda en çok kalan şey, herkesin geleceği birlikte düşünmeye çalışmasıydı.
Kongre merkezinden ayrılırken aslında geleceğin sadece makinelerle değil; merak eden, sorgulayan ve paylaşan insanlarla şekilleneceğini düşündüm.