Hiçbir insan mükemmel olamaz ve bu üç kardeş de bir istisna değildi. Büyüdükçe, kişilikleri birbirinden farklı ve belirgin hâle geldi:
Biri sabırlıydı ama zaman zaman saygıyı unutabiliyordu. Diğeri saygılıydı fakat sorumluluklarını yerine getirmekte güçlük çekiyordu. Üçüncüsü ise sorumluydu ama sabırsızlığı her işini gölgeleyebiliyordu.
Sabırlı olan bazen arkadaşlarını dinlemeyip yanlış sözler söylüyordu. Saygılı olan, öğretmenine karşı özenli davranıyor ama görevlerini ihmal ediyordu. Sorumlu olan ise ödevlerini eksiksiz yapıyor ama zamanı bekleyemiyordu.
Günler geçtikçe, birbirlerinin güçlü ve zayıf yönlerini fark ettiler. Öğrendiler ki eksiklikler birbirlerini tamamlayabilir ve farklılıklar bir arada uyum yaratabilir. Böylece hem kendi karakterlerini olgunlaştırdılar hem de birbirleriyle dostça, uyumlu ve mutlu bir yaşam sürdüler.