İnsan hayatında unutmak ve hatırlamak, birbirini tamamlayan iki önemli duygusal süreçtir. Bazen unutmak isteriz çünkü hatırlamak canımızı acıtır; bazen de hatırlamak isteriz çünkü geçmiş bize güç verir. Benim hayatımdan buna örnek olan olay, ortaokulda çok güvendiğim bir arkadaşım tarafından hayal kırıklığına uğratıldığım zamandır.
O dönemde arkadaşımın bana söyledikleri ve sergilediği davranışlar beni derinden etkilemişti. Uzun süre bu olayı düşündüm; her hatırladığımda öfke ve üzüntü hissettim. Bu yüzden unutmak istedim. Unutmak, benim için bu olumsuz duygulardan kurtulmak anlamına geliyordu. Zaman geçtikçe yaşananları daha az hatırlamaya başladım ve bu durum bana içsel bir rahatlama sağladı. Sürekli geçmişte yaşamak yerine kendime ve yeni arkadaşlıklarıma odaklanabildim. Bu yönüyle unutmak, ruhumu dinlendirdi ve beni hafifletti.
Ancak her şeyi tamamen unutmak da doğru değildi. O olaydan çıkardığım dersleri hatırlamak bana fayda sağladı. İnsanlara hemen güvenmemem gerektiğini ve ilişkilerde sınırlar koymanın ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Bu farkındalık sayesinde daha dikkatli ve olgun biri oldum. Aynı hataları tekrar yapmamak için yaşadıklarımı bir tecrübe olarak hafızamda tuttum.
Sonuç olarak unutmak, insanın yaralarını sararken; hatırlamak ise onu geliştiren bir öğretmendir. İnsan doğru zamanda unutmayı, doğru zamanda hatırlamayı bildiğinde hem duygusal olarak güçlenir hem de hayatına daha sağlam adımlarla devam eder.