Bugün yine yağmur yağıyor diye içimden geçirdim. Artık sıkılmıştım. Eve doğru yürüyordum. Üniversitede yatılı okumaya yetecek kadar paramız olmadığı için dört arkadaşımla birlikte aynı evde kalıyoruz. Beş kişi bir evde yaşamak gerçekten zor. Her ay kirayı ve mutfak masraflarını bölüşmeye çalışıyoruz.
Birkaç gün önce bir karar aldık. Eğer birimiz gerçekten başarılı olursa yine birlikte yaşayacaktık ama bu kez büyük ve satın alınmış bir evde. Sadece bizim olan bir evde. En önemlisi de mutlu olacaktık. Şimdi ise bu hayali düşünerek sessizce eve yürüyordum. Hayal kurarken gerçek hayatın ağırlığını bir anlığına unutabiliyordum.
Gitar çalıyorum ve küçük bir grubum var ama maddi durumumuz iyi olmadığı için pek ilerleyemiyoruz. Geçen gün gitar kablom takıldı ve koptu. Yenisini almak için bugün zor da olsa para biriktirdim. Hayat bazen gerçekten yorucu geliyor. Yine de her sabah 6.30’da uyanıyor, 7.00’de okula gidiyor ve akşam dönünce ödevlerimi yapıyorum. Derken bir gün her şey değişti. Biri beni aniden bir kamyonun önüne itti. O an her şeyin bittiğini sandım. Son kez gözlerimi kapatacağımı düşünürken bir anda tekrar açtım ama artık kamyonun önünde değildim. Bambaşka bir yerdeydim.
Nerede olduğumu anlamaya çalışırken bir siren sesi duydum. İnsanlar hızla özel maskelerini takıp şemsiyelerini açtılar. Ne olduğunu anlayamadan biri beni kolumdan çekti ve yüzüme havalı bir maske taktı. Bu maskenin beni yağmurdan geçici olarak koruyacağını söyledi. Herkesin maskesi benzerdi ama bizimkiler farklıydı. İlk kez kendimi gerçekten farklı hissettim.
Ona neler olduğunu ve maskelerimizin neden özel olduğunu soracaktım ama beni yakamdan tutup sürükledi. Güvenli bir yere geçtiğimizde anlatmaya başladı. Bu dünyada insanlar yağmurdan kaçarmış çünkü burada su değil kelimeler yağarmış. Üstelik her kelimenin bir etkisi varmış. Bazıları insanı güçlendirir, bazıları zayıflatır, bazıları ise insanın zihnine yerleşip onu ele geçirirmiş.
Başta korktum ama zamanla bu yağmura alıştım. Hangi kelimeden kaçmam gerektiğini, hangisini üzerime almam gerektiğini öğrendim. Belki de kendi dünyamda da durum farklı değildi. Orada da kelimeler yaralıyor ya da iyileştiriyordu.
Şimdi anlıyorum. Hayat bazen bizi bir kamyonun önüne atar gibi savurur ama belki de o an, başka bir dünyaya geçiştir ve belki de güçlü olmak, yağan kelimelerin altında ayakta kalmayı öğrenmektir.