Çocukken, dışarı çıkıp arkadaşlarınızla oynadığınızı hatırlıyor musunuz? Peki sokaklarda koştuğunuzu, henüz tanımadığınız çocuklarla bir oyunun sonunda tekrar oynamak için sözleştiğinizi, hava karardığında eve dönmemek için annenize yalvardığınızı hatırlıyor musunuz?
Ne yazık ki çoğumuz bunu hatırlamıyor. Hatta hiç yaşamadı.
Yalnızlığın bir çok başka sebebi olabilir ama bence en büyük sebebi teknoloji. Hepsi değil tabii, ama telefon, tablet ve bilgisayar gibi çocukların elinden düşürmediği aletler. Bunların bize yardımcı olduğu kesin fakat artık bütün çocuklar telefonlarına, tabletlerine bağımlı. Dışarda oyun oynayan tek bir çocuk bile yok. Hepsi içerde. Oynadıkları bir arkadaşları yok, oyun oynayabilecekleri bir alanları bile yok. Dışarı çıksalar bile yine hepsi telefonlarına bakıyor, birbirileri ile konuşmuyorlar. En kötüsü de ne biliyor musunuz? Artık ki herkes bunu normal karşılıyor, hiçbir anne baba “Hadi dışarı çık, oyna biraz!” demiyor. Çoğunluğu, ikna edemeyeceklerini bildiği için, kalanları dışarı çıkıp oyun oynayacakları bir yer olmadığı için denemiyorlar. Ne yazık ki, küçük yaştan itibaren tabletlerine alışan çocuklar ileride arkadaş edinmekte zorlanıyor, hatta arkadaş kurmak dahi istemiyor. Maruz kalınan ekran süresi, evden çıkmama, arkadaşsızlık, gerçek hayat yerine sanal dünyaya bağlı yaşamak gibi faktörler çocukların, onlar anlamasada, psikolojisini etkileyip onları daha mutsuz ve yalnız yapar, ilerideki yaşamlarında onlara zorluk yaratır.
Dediğim gibi, bu yalnızlığın tek sebebi teknoloji değil . Bazen çocukları bu duruma sürükleyen şey akademik strestir. Çocuklar kendilerini akademik anlamda yetersiz görüyorlarsa, kendilerini aileleri için bir yük ve başarısız biri olarak görüyorlarsa, çoğu zaman kendilerini sosyal hayattan sıfırlayıp sadece akademik hayatlarına odaklanabilirler. Akademik hayata odaklanmak tabiki iyi bir şey fakat kendimizi sosyal hayattan tamamen koparmak daha kötü sonuçlar doğurabilir. Demek istediğim, sürekli ders çalışan, hep yalnız olan, akademik stres ve sınav korkusu altında ezilen bir çocuk ne kadar sosyal olabilir ki? Özellikle ailesi tarafından hep bir başarı beklentisi içinde yaşıyorsa, hep baskıya maruz kalıyorsa arkadaş edinmesi daha zor olabilir. Ailesine yeterli gelmeyeceğini hisseder ve en küçük bir başarısızlıkta kendini yetersiz hisseder. Sınavlarımız, bizden daha kaliteli eğitime sahip olan çoğu ülkelere göre çok daha zor ve ezbere dayalı. Bu sistem çocukları kötü etkiliyor ve yalnızlığa sürüklüyor. Artık dışarı çıkıp sosyalleşemeyecekleri bir yer olmadığı için çocuklar evde kalmak zorunda kalıyor ve bu onları daha çok yalnızlığa sürüklüyor.
Dediğim gibi şimdiki çocukların eski zamanlardaki çocuklardan daha yalnız ve mutsuz olmasının sebepleri çok, fakat en büyük ikisi bunlar ve bu sorunları gidermek için çalışmamız gerekiyor.