2040 yılında Tokyo’da düzenlenen yapay zekâ kongresine katıldığımda, mekânın kendisi bile başlı başına bir sunum gibiydi. Körfeze bakan merkez, ışığa göre renk değiştiren panellerle kaplıydı. Girişte beni karşılayan android, sakin bir sesle programımı gözlerimin önüne hologram olarak yansıttı.
Salonlarda konuşmalar neredeyse fısıltı düzeyindeydi, çoğu katılımcı nöral arayüzler aracılığıyla iletişim kuruyordu. Havada süzülen üç boyutlu grafikler, algoritmaları adeta canlı varlıklar gibi gösteriyordu. Bir bölümde yapay zekâlar geleneksel çay seremonisini yönetiyor, geçmişle geleceği ustalıkla birleştiriyordu. Etik alanında ise otonom sistemlerin kararlarının sonuçlarını simülasyonlar aracılığıyla deneyimledik.
Pencereden baktığımda, sessiz hava araçlarıyla Fuji Dağı’nın aynı kadrajda yer aldığını gördüm. Bu kongre, teknolojinin insan kültürüyle uyum arayışını somut bir şekilde ortaya koyuyordu. Katılımcıların yüzlerinde hayranlıkla karışık bir sorumluluk duygusu vardı; çünkü burada alınan kararların şehir planlamasından eğitime, sağlıktan çevreye kadar uzanan geniş bir geleceği etkileyeceği hissediliyordu.
Japonya’nın düzeni, sessizliği ve estetiği, ileri teknolojinin insani değerlerle dengelenebileceğine dair güçlü bir umut veriyordu. Kongreden ayrılırken, geleceğin korkutucu değil, dikkatle şekillendirildiğinde ilham verici olduğunu derinden ve uzun süre düşündüm.