Geçmişte insanlar sokakta, parkta, bahçede oyunlar oynayarak büyürmüş. Şu an ise pek çok insan evde bilgisayar, telefon ve televizyon başında zaman geçirerek büyüyor. Bu yazıyı anne ve babamla konuşarak hazırlıyorum. Onların anlattıklarına göre eskiden sosyalleşmek için daha fazla alan ve zaman varmış. Günümüzde ise insanlar daha çok sosyal medya üzerinden iletişim kuruyor ve bu çevrimiçi ilişkiler çoğunlukla gerçek hayattaki arkadaşlıklara dönüşmüyor.
Babamın anlattıklarına göre, o küçükken her öğleden sonra arkadaşlarıyla aşağı inip top oynarmış. Çılgınlar gibi oynadıktan sonra akşam ezanı okununca herkes evine dönermiş. Şimdi ise durum çok farklı. Artık birçok genç sabahtan akşama kadar video oyunları oynuyor, sadece yemek molası veriyor ve yetmezmiş gibi geceleri de oyun oynamaya devam ediyor. Bu durum insanların fark etmeden asosyal hale gelmesine neden oluyor. Böyle giderse ileride birçok kişinin grup çalışması yapması zorlaşabilir.
Sonuç olarak yeni nesillerdeki bu yalnızlık; teknolojiyi yanlış kullanma, önyargılar ve asosyal alışkanlıklar gibi sebeplerden kaynaklanıyor. Oysa yeni nesiller, eski nesillere göre çok daha fazla imkana sahip. Eğer bu imkanları yalnızlaşmak yerine kendimizi geliştirmek ve doğru şekilde sosyalleşmek için kullanırsak gelecekte bizi ve dünyayı çok daha iyi bir yaşam bekleyebilir.