Bir gün akşam, okuldan eve giderken annem bir anda bana sürpriz yapmak için arabasıyla beni almaya gelmişti. Normalde okuldan eve ben yürüyerek giderdim fakat bu gün niyeyse öyle olmamıştı. Çok şaşırmamıştım ama neden diye sormadan da edemedim. Bana bir sürprizi varmış ve onu açıklamak için yemek yemeye gidiyormuşuz. İyice merak etmeye başlamıştım. Ne gibi bir sürpriz olabilirdi ki? Cevabımı birkaç dakika sonra alacaktım.
Nihayet yemek yiyeceğimiz yere gelmiştik. Burası biraz garip bir yerdi ama çok güzeldi duvarlarda ışıklar yanıp sönüyordu ve içeride hafif bir müzik çalıyordu. Annem masaya oturunca ben de hemen karşısına geçtim. Menüye bakarken içimdeki merak gittikçe büyüyordu. Acaba doğum günüm müydü? Ama daha haftalar vardı. Yoksa bir yere mi gidecektik? Annem sessizdi, sadece gülümsüyordu.
Garson geldi ve siparişlerimizi verdik. Ben dayanamayıp sordum “Anne, ne bu sürpriz? Söyle artık!” dedim. O da “Birazdan öğreneceksin.” diye cevap verdi. Zaman geçmek bilmedi. Sonunda tatlılar geldiğinde annem çantasından bir zarf çıkardı. Zarfın içinde bir kağıt vardı ve üzerinde “Yaz Kampı” yazıyordu. Şaşırdım, gözlerim kocaman oldu. “Beni oraya mı göndereceksin?” dedim. Annem başını salladı. O an çok heyecanlanmıştım.
Dışarıdan gelen bir sesle irkildim ve pencereye doğru koştum. Meğerse bir kedi vazoyu devirmişti ama nedense kalbim hâlâ hızlı atıyordu. O an anladım, hayatımın en farklı günlerinden biri başlayacaktı. Annem bana güveniyordu, orada başımın çaresine bakabilirdim. Hem ne de olsa halamlar da orada yaşıyordu ve kısa süreliğine gidecektim. Geri dönüşü elbet vardı.