Aylar süren karanlık ve belirsizlikten sonra, kasabanın sokaklarına ilk kez güneş doğmuş gibiydi. İnsanlar, uzun zamandır ilk kez yüzlerinde gerçek bir tebessümle dışarı çıkıyor, selamlaşırken göz göze gelmekten çekinmiyordu.
Mahalledeki eski fırın yeniden çalışmaya başlamış, sabahları sokakları saran taze ekmek kokusu herkese çocukluğunu hatırlatır olmuştu. Okulun bahçesinde çocuk sesleri yükseliyor, yaşlılar banklarda oturup geçmiş günlerden konuşuyordu. Her şey hâlâ tam anlamıyla düzelmiş değildi; yıkık duvarlar, eksik çatılar ve içten içe hâlâ hissedilen korkular vardı. Ama tüm bunların içinde, en ufak bir güzellik bile büyük anlam taşıyordu artık. Penceresinden çiçek sarkan evler, sokak başında kurulan küçük bir tezgâh, bir çocuğun anlamsız kahkahası… Tüm bunlar, hayatın yeniden filizlendiğini gösteriyordu.
İnsanlar birbirine yardım ediyor, geleceğe dair hayal kurmaya cesaret ediyordu. Belki de asıl iyileşme buydu: her şeye rağmen devam edebilmek. İşte tam da bu yüzden, kasabanın kalbinde yıllar sonra ilk kez umudu yeniden yeşeriyordu.