Geçen hafta sonu, akşamüstü sahilde yürürken denizin üzerinde garip bir ışık gördüm. Önce bir teknenin lambası sandım ama ışık, yavaşça havalanıp gökyüzüne doğru yükseldi. Merakla peşinden koştum. Dalgalar ayak bileklerime çarpıyor, rüzgâr saçlarımı savuruyordu.
Ne olduğunu anlayamadan, birden etrafım değişti. Kendimi yemyeşil bir ormanda buldum. Gökyüzü mavi değil, mor renkteydi. Ağaçların yaprakları parlıyor, rüzgârın sesi bir melodi gibi kulağıma geliyordu. Elimi uzattığımda küçük bir kuş avucuma kondu. Gözleri ışıl ışıldı. O an kalbimin derinliklerinde uzun zamandır hissetmediğim bir sıcaklık belirdi. Sanki içimde bir şey uyanıyordu umudum yeniden yeşeriyordu içimde. Çocukluğuma dönmüştüm sanki.
Bir süre sonra gözlerimi açtığımda, tekrar sahildeydim. Güneş batmak üzereydi. Her şey sanki bir rüya gibiydi ama içimdeki o his hâlâ duruyordu. O günden beri ne zaman karamsar olsam, o ışığı hatırlıyorum. Belki gerçekten bir mucize yaşamadım ama o an bana en büyük gerçeği öğretti. Umudum geri dönebilirdi.