Bir sabah uyandım, annem yanıma geldi ve hemen “Uyan!” dedi. Sonra kendi kendine, “Bu işleri nasıl yetiştireceğim?” dedi. Ama bunu sesli söylemedi, ben duydum. Nasıl olduğunu anlamadım. Sonra merak ettim.
Hazırlanıp evden çıktık, okula gittim. Arkadaşım derste bana sınıf sessizken “Ali ile teneffüste kantine gitsek?” dedi. Ama konuşmadı, ben onun zihninden geçenleri okumuştum. Birkaç kişide de aynı durum oldu. Bu durum beni çok yordu.
Akşam eve gittim ve hemen uyudum. Durumun devam edip etmediğini anlamak için sabah uyanınca evdekileri takip ettim. Durumun geçmiş olduğunu anlayınca çok sevindim çünkü bu çok yorucu bir durumdu. Olan biteni kimseye anlatmadım.
Bence bu durum bazı insanların çok isteyeceği bir şey olabilir. Ama çok yorucu ve gürültülü bir deneyim. Zihin okumak ya da insanların aklından geçenleri bilmek güzel gibi görünse de aslında öyle değil. Çünkü hayatın heyecanı da kaçabilir böyle bir durumda.
Bu yaşananlardan bir süre sonra durumu arkadaşıma anlattım, çok şaşırdı ve “Bunu kullanabilirdin,” dedi. Ben de kullanmak istemediğimi söyledim. Siz insanların zihnini okusaydınız, neler hissederdiniz? Çok zor olduğunu ben size söyleyebilirim.