O gün hafta içiydi. Annemin beni uyandırmasını bekliyordum. Bir süre sonra annem odaya girdi. Bana bir şey söyledi ama ne dediğini duyamadım, sadece ağzının hareket ettiğini gördüm. Kendi kendime, “Herhalde ‘Haydi Arda, uyanma vakti.’ dedi.” diye düşündüm.
Yataktan kalktım, dişlerimi fırçaladım ve elimi yüzümü yıkadım. Tuvaletten çıktığımda babam da bana bir şey söyledi, ama yine hiçbir şey duyamadım. Babamın dudakları hareket ediyordu fakat sesi gelmiyordu.
Sonra hazırlandım ve babamla birlikte evden çıktım. Onlar ne dediklerini anlayamadığım için ben de sessizce yürüdüm.
Dışarıda yürürken bir kedi gördüm. Kedi bana bakıyordu ve bir anda konuştuğunu fark ettim. Çok şaşırdım. Ben de kedimle konuşmaya çalıştım ve gerçekten konuşabildiğimi fark ettim. Garip olan şuydu: İnsanları hâlâ duyamıyordum.
Okula girdiğimde öğretmenlerimin ve arkadaşlarımın konuştuğunu görüyordum, ama seslerini duyamıyordum. Sadece kapıların kapanma sesi ve sandalyelerin hareket etmesi gibi eşyaların sesleri geliyordu.
Derslerde hiçbir şey duyamayınca defterimi aldım ve çizmeye başladım. Bir süre sonra aklıma bir fikir geldi: “Neden insanlara yazı yazarak anlatmıyorum?”
Hemen öğretmenime bir şeyler yazdım ve gösterdim. Ama öğretmenim kağıda bakıp şaşkın bir şekilde bana baktı; sanki ne demek istediğimi anlamamış gibiydi. Arkadaşlarıma da gösterdim, ama onlar da anlamadı.
Artık çok sıkılmıştım. Bu yüzden okul çıkışını beklemeye başladım. İngilizce, Almanca, fen bilimleri ve sosyal bilgiler dersleri boyunca sadece kağıda bir şeyler karaladım. Beynim sanki bir robot gibi olmuştu.
Resim çizerken kendimi o kadar kaptırmışım ki son teneffüsün geldiğini bile fark etmemişim.
Okul çıkışında hemen dışarı çıktım ve annemi beklemeye başladım. Beklerken kantinden aldığım kekin kalan parçalarından son bir ısırık aldım. Bir süre oturdum ama annem gelmedi.
Telefonla anneme mesaj yazdım ama cevap vermedi.
Ben de tekrar bir hayvan aramaya başladım. O sırada gökyüzünde bir kuş sürüsü gördüm ve bağırdım:
“Kuşlar! Hey! Beni duyabiliyor musunuz?”
Ama bu sefer kuşlar bana hiç bakmadı. Sonra bir kediye ve bir köpeğe denedim; onlar da beni dinlemedi.
Ben de, “Demek ki artık düzelmişim.” diye düşündüm. Güvenlik görevlisine seslendim, bu sefer beni duydu ve cevap verdi. Artık insanları tekrar duyabiliyordum.
Ama annem hâlâ telefonumu açmamıştı.
Tam o sırada bir şeyi hatırladım: Fen Bilimleri etüdüm vardı! Hemen mutlu bir şekilde okula geri döndüm. Artık tekrar insan gibi hissettiğim için çok mutluydum ve sınıfa çıktım.