Bir gün gökyüzü mavi yerine yeşil yağmaya başladı ve her şey değişti. Düşen yağmur damlaları, temas ettiği her şeyi yakıp geçiyor ve geride yalnızca yeşil bir sıvı bırakıyordu. Bu yağmur damlaları, adeta çizgi filmlerdeki cadıların yaptığı iksirlere benziyordu. Bulutların rengi bile değişmişti, artık onlar da yemyeşildi.
Hemen televizyonu açıp haberleri dinledim. Bunun asit yağmuru olduğu ve küresel ısınma nedeniyle gerçekleştiği açıklandı. Temas ettiği her şeyi ya yakıyor ya da büyük zararlar veriyormuş. Hükümet, anında dış dünya ile her türlü bağlantıyı yasakladı. Eğitime Zoom üzerinden devam edileceği duyuruldu ve dışarıya çıkmak kesinlikle yasaklandı.
Sokak hayvanları için çok üzülüyordum. Hem ölümcül hastalıklarla karşı karşıya kalıyorlar hem de sokağa çıkma yasağı yüzünden onları kurtaracak kimse olmuyordu. İnsanların temel ihtiyaçlarını karşılamak için belediye, özel materyallerden üretilmiş araçlarla her haneye bir ay yetecek kadar erzak dağıttı.
Bir ay sonra, herkeste gözle görülür değişiklikler oluşmaya başladı. Hareketsiz bir yaşam ve sürekli konserve yiyecekler tüketmek nedeniyle herkes kilo almıştı. Göz rahatsızlıkları yaygınlaşmıştı, ancak kimseyi tedavi edebilecek bir doktor yoktu. Küresel ısınmayı tetikleyen hataları yapan insanlar, bunun bu kadar büyük sonuçlar doğuracağını bilmediklerini söyleyerek özür videoları paylaşıyorlardı.
Yaptığımız hataların sonuçlarının ne kadar korkunç olabileceğini öngörememiştik. En azından bu felaket, insanlığa bir ders verdi: Bir şey yapmadan önce iki kere düşünmek gerekirdi.